Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

"Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν"


Σήμερα θα σας πω ένα παραμύθι που θυμήθηκα. Μου το έλεγε ο συγχωρεμένος ο παππούς μου. Ένας άνθρωπος σοφός, καλός, γλυκός,........ ο πιο τέλειος παππούς του κόσμου.
Ό,τι μου έλεγε, δεν ήταν απλά ένα παραμύθι. Όλες του οι ιστορίες είχαν διδάγματα. Αυτό θα το καταλάβετε κι εσείς διαβάζοντάς το. Κι αρχίζω πατροπαράδοτα:

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Θεός απoφάσισε να κάνει μια βόλτα στην Γη. Σε κάποιο σημείο της, συνάντησε έναν χωρικό, σταμάτησε και τον ρώτησε: "Πες μου τι θα ΄θελες να κάνω για σένα"?
Ο χωρικός του έδειξε στο διπλανό κτήμα έναν πύργο και του είπε: "Και τι δεν θά ΄δινα να είχα κι εγώ ένα τέτοιο σπίτι να ζήσω μέσα με την οικογένειά μου!".
Ο Θεός που κατάλαβε πόσο πολύ ο χωρικός ήθελε ν΄ αποκτήσει αυτόν τον πύργο, του χάρισε έναν παρόμοιο.
Σε κάποια άλλη χώρα μετά λίγο καιρό, ο Θεός συνάντησε έναν άλλον χωρικό και τον ρώτησε το ίδιο πράγμα.
Ο χωρικός του έδειξε μια μεγάλη αγροικία σε ένα πλούσιο αγρόκτημα και του είπε πόσο πολύ θα ήθελε να είχε κι αυτός κάτι τέτοιο.
Και ο Θεός, του το χάρισε.
Προχωρώντας αλλού, ο Θεός συνάντησε κι έναν τρίτο χωρικό. Τον ρώτησε κι αυτόν το ίδιο πράγμα.
Αυτός όμως του απάντησε "Βλέπεις Θεέ μου αυτή την υπέροχη βίλλα μέσα στον κήπο του γείτονά μου? Γιατί αυτός να ζει τόσο καλά κι εγώ να είμαι μέσα στην φτώχεια και την μιζέρια? Δεν αντέχω, θέλω να του την καταστρέψεις!"

Τώρα τι δίδαγμα βγάζετε απ΄ αυτό το παραμύθι?
Ίσως ότι ο Θεός πρέπει ν΄ αλλάξει συναναστροφές και να μην έχει πολλά πάρε-δώσε με χωρικούς?
«Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν Θεέ μου, Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν!!!!»
Αυτά για τώρα, φιλούθκιαααααα!!!!!!!..........

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

ΔΙΑΙΤΕΣ??????????/ ... ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ!!!!!!!!!!


-10 κιλά σε 10 μέρες μόνο! Το βλέπουμε γραμμένο στα περισσότερα περιοδικά...
Τι καλά που τα λένε!!! Μας ρωτάνε εμάς τις ευσωμούλες τι λούκι τραβάμε?
Και να το άγχος των κιλών, το άγχος των ρούχων που δεν κουμπώνουν, το άγχος του να βγούμε έξω... για φαΐ? Με τι προσόντα? Να μας βλέπουν οι άλλοι και να μετράνε τις μπουκιές μας? Να μας κοιτάνε υποτιμητικά σαν να μας λένε, "Φάααεεε! Πόσο πιο πολύ θα χοντρύνεις απ΄ ότι είσαι τώρα?"
Εμείς τους κοιτάμε και τους χαμογελάμε γιατί νομίζουμε ότι αρέσουμε!!!! Τρομάρα μας...
Είμαστε γεμάτες άγχος. Απ΄ αυτό παχαίνουμε, γιατί... δεν τρώμε! Ο αέρας που αναπνέουμε φταίει, ο καιρός, ίσως και η δίαιτα που αρχίσαμε απ΄ την Δευτέρα.
Όλα αυτά μαζί, οι διαφημίσεις, η ζυγαριά μας που κι αυτή εναντίον μας είναι, κάθε φορά που ανεβαίνουμε την ακούμε να φωνάζει "Ωωωχ! Όχι όλοι μαζί, ένας-ένας παρακαλώ!!".
Πάει το ηθικό μας! με το νούμερο της ζυγαριάς να τρεμοπαίζει μπροστά στα μάτια μας όλη την μέρα.
Ίσως τελικά το κόλπο της δίαιτας να είναι πιο απλό απ΄ ότι όλοι νομίζουμε....
Καλό πρωινό, μικρό πιάτο το μεσημέρι, και βραδινό μέχρι τις 7.30 ό,τι και το μεσημέρι. Τέλος... Θα το αρχίσω από Δευτέρα!!!!!!!!!!!!!!..........
Αυτά και άλλα πολλά, Φιλούθκιααααααααααα!

ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ


Τι να πρωτοειπωθεί?
Οι γυναίκες αποκτήσαμε τα προνόμια που πάντα θέλαμε, όμως τελικά στην απλή ζωή που ζούμε, τι έχουμε καταφέρει?
Απο θέμα υγείας και διαμόρφωση σώματος? Στην εφηβεία μας έχουμε περίοδο. Να πόνοι και δεν κουνάμε γιατί δεν μπορούμε, θάλασσα δεν πάμε και οι σερβιέτες δίνουν και παίρνουν στο μπάνιο.
Σε λίγο να και τα φλερτάκια μας. Ο ιπποτισμός έχει πεθάνει στις μέρες μας! Σε λίγο θα μας ζητάνε να τους ανοίγουμε και την πόρτα για να περάσουν... Πίίίίκραααα!
Όσο για τον καφέ, το ποτό, το φαϊ έξω? Που είναι οι παλιές καλές μέρες που ο ιπποτισμός ήταν στις δόξες τους! Χρήματα να έχουμε μαζί μας για να μην γίνουμε και ρεζίλι.
Μην μας πετάξουν και στην κουζίνα να πλύνουμε κανένα πιάτο για να ξεχρεώσουμε, έχουμε ξοδέψει και χρήματα και στο μανικιούρ, ραντεβού είχαμε - τρομάρα μας- να μην πάμε και κανένα κομμωτήριο?
Κλείνουμε και μήνα δεσμού? (Πώς τα καταφέραμε δεν ξέρω!} Περιμένουμε κάτι, τον κοιτάμε στα μάτια, στα χέρια, στις τσέπες, και σκεφτόμαστε "Ποια να είναι η έκπληξη?" ώσπου πέφτει η κεραμίδα: "Εγώ δεν πιστεύω σ΄ αυτά, Εσύύύύ?". Και θέλει και απάντηση?
Και παντρευόμαστε με τα πολλά και ζητάει και πολλά!
Ρε μάστορα δεν ξέρεις ότι η προίκα έχει καταργηθεί?!
Ολόκληρη γκομενάρα παίρνεις και πως την καταντάς μέσα σε λίγα χρόνια?
Μπουμπούκι μας παίρνουν και με την πρώτη γέννα αγελάδες γινόμαστε. (Προσβάλλουμε και το είδος!), και τελικά τ΄ ακούμε κι όλας, "Πώς έχεις καταντήσει έτσι?"
Κι αν ο δερβέναγας δεν είναι και ματσό, -στραβωθήκαμε, δεν είπαμε? Μας έφαγε ο έρωτας.... Πού ΄ντος να τον τουφεκίσω?! - αναγκαζόμαστε εκτός από μητέρες, μαγείρισσες, καθαρίστριες, γκόμενες, να δουλέψουμε για τα προς το ζειν που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να μας προσφέρει απλόχερα ο δικός μας, και όταν έχει και τις μαύρες του, έέέ εκτός από δασκάλες στο παιδί μας, να μην είμαστε και ψυχολόγοι?????
Αυτά λοιπόν, φιλούθκια πολλά!!!!!!!!